Það er svo skrítið hvað lífið tekur snöggum
breytingum, tíminn líður og maður er of seinn að kveikja á perunni! Já þú ert
orðin of sein! Tíminn er farinn frá þér og það er lítið sem þú getur gert til
að laga hlutina eða nokkuð slíkt.
Þegar ég hugsa um það þá eignaðist ég bestu
vini sem hægt er að hugsast í grunnskóla, fólk sem gerði allt fyrir mann, voru
alltaf til staðar fyrir hvort annað, við vorum draumi líkust J hehe mér fannst ég vera heppnust í öllum heiminum. Miðað við það hvað
mér fannst margt erfitt á þessum tíma og hvað ég var óánægð með sjálfa mig,
útlitið og hversu óörug ég var! L Ég var
ekki gáfuðust, ekki fallegust og svo framvegis . . . en ég átti bestu vini í
heimi sem voru alltaf þarna með mér.
Það eru til endalausar minningar frá þessum tíma,
þvílík fíflalæti og líka góðu og ljúfu stundirnar sem við áttum. Betri hóp veit
ég ekki um, við vorum án efa góði hópurinn og kannski stundum soldið dekraður
meira að segja hehe
Framtíðin beið okkar, ég hafði nú enga
sérstaka framtíðardrauma á þessu stigi, jú síðan ég var lítil langaði mig
alltaf til að verða bóndi, soddan sveitastelpa í mér alltaf, og jú svo sá ég að
ég átti möguleika á því að verða góð í frjálsum, svo hafði mér einhverntímann
dottið í hug að mig langaði að vera dansari uuu æi Hafdís common ... En
leikari, jú mér fannst það alltaf soldið skemmtilegt og spennandi, kannski af
því að ég var nánast alltaf í karakter þ.e. þar sem ég var ekki fullkoma
stelpan þá var/er grínistinn alltaf soldið ofarlega hjá mér. Trúðurinn! 
Aldrei datt mér í hug að eftir nokkur ár frá
útskrift úr grunnskóla myndi ég ekki hafa samband við bekkjafélaga mína !!!
HVAÐ ER ÞAÐ!?!?!?!?! L
Fyrsta árið hitti ég stelpurnar mínar, ég fór
í annan skóla en þær, enda ekki eins gáfuð eins og sumir myndu segja það... VMA
er ekki skóli! VMA er fyrir þá sem geta ekki lært, VMA er fyrir aumingja ?!! já
okei en allavega þá fór ég þangað enda aumingi þannig að ég fittaði vel þar inn
- og fór á íþróttabraut, svo fór ég að æfa frjálsar með UFA sem var pínu erfitt
fyrir mig, mér finnst erfitt að koma ný inní stóran hóp sem ég þekki ekki
mikið.
En svo með tímanum þá fór ég að hitta stelpurnar minna og sjaldnar, heyrði
sjaldnar í þeim og svo á endanum var allt stopp
. . . og þá fannst mér ég ekkert geta gert, svo bölva ég sjálfri mér
fyrir að hafa leyft þessu að gerast það ekki sjálfsagður hlutur að missa
samböndin við vini sína bara svona kviss
bæng búm ??? er það! Allavega, mér tókst það, veit ekki hvernig, en það tókst
samt !!! Nú erum við öll flest öll útskrifuð úr framhaldskóla og mörg okkar
tölum ekki saman, ekki út af því að við séum óvinir, heldur þekkjumst við bara
ekki lengur. En sumir eru öruglega enn bestu vinir og hittast alltaf, en aðrir
ekki ....
> >
Núna finnst mér vera tilgangslaust að reyna að
ná samböndum aftur, jú kannski geri ég of mikið úr þessu það getur alveg verið
en hver nennir að hanga með manneskju sem hugsar um það eitt að ná langt í
íþróttum, ha ? Ég drekk ekki, reyki ekki, ég fer lítið út á lífð, ég æfi eins
og brjálæðingur, ég borða aldrei skyndibitamat nema eitthvað sérstagt komi til
(skiljið) ég hugsa um að reyna að halda mér í formi og er sjaldnast ánægð með
það hvernig mér hefur tekist til með það og finnst ég vera feit og ekki hafa
staðið mig nógu vel! Klikkun!!!? Svo
hugsa ég um það afhverju ég sé að þessu, ég eigi hvort eð er ekki eftir að ná
langt því ég hafi ekki það sem þarf til að gera hlutina og þetta sé allt til
einskis gert. Það er ekki nema vona að maður einangrist við að stunda þetta
helvíti, en maður verður að velja og hafna það er einfaldlega ekki hægt að gera
allt! Jú kannski ætti ég bara að fara til Bandaríkjana og þá er ég laus við
allt þetta helvítis kjaftæði hérna á Íslandi. Finna mér kærasta og hætta að
hafa áhyggjur að hverju einasta skrefi. Er orðin þreytt á því að þurfa að berjast
fyrir smá viðurkenningu, hafa áhyggjur yfir því að ég eigi ekki krónu þar sem
enginn vill styrkja mann.
> >
Núna er ég alveg komin í hringi, best að hætta
áður en ég finn meira til að skrifa um!
Er bara að reyna að segja að:
> >
- Ég sakna...
- Ég skil ekki...
- Ég get ekki meir...
- Ég ætti bara að fara...
> >
> >
> >
Sorry kv Hafdís Sigurðardóttir
>
>